Sulat ni Tatay at Nanay sa Atin

Written by a certain Rev. Fr. Ariel F. Robles, this story found its way thru my email (courtesy of Y'er Mac ' 98). Napatigil ako habang binabasa ito. With recent deaths in the family, naisip ko din mga hirap ng mga parents natin sa atin and sometimes how we took them for granted (lahat naman tayo guilty in some point or another). Lalo ko na-appreciate now that I am bringing up another life. 

So take time to read this when you can. And take time to have quality time with them while you can, while they still can…

Sulat ni Tatay at Nanay sa Atin

Mahal kong Anak, 

Sa aking pagtanda, unawain mo sana ako at pagpasensiyahan. Kapag dala ng kalabuan ng mata ay nakabasag ako ng pinggan o nakatapon ng sabaw sa hapag kainan, huwag mo sana akong kagagalitan. Maramdamin ang isang matanda. Nagse-self-pity ako sa tuwing sinisigawan mo ako. 

Kapag mahina na ang tenga ko at hindi ko maintindihan ang sinasabi mo, huwag mo naman sana akong sabihan ng "binge!" paki-ulit na lang ang sinabi mo o pakisulat nalang. Pasensya ka na, anak. Matanda na talaga ako. 

Kapag mahina na ang tuhod ko, pagtiyagaan mo sana akong tulungang tumayo, katulad ng pag-aalalay ko sa iyo noong nag-aaral ka pa  lamang lumakad. 

Pagpasensyahan mo sana ako kung ako man ay nagiging makulit at paulit-ulit na parang sirang plaka. Basta pakinggan mo na lang ako. Huwag mo sana akong Pagtatawanan o pagsasawaang pakinggan. 

Natatandaan mo anak noong bata ka pa? kapag gusto mo ng lobo, paulit-ulit mo 'yong sasabihin, maghapon kang mangungulit hangga't hindi mo nakukuha ang gusto mo. Pinagtyagaan ko ang kakulitan mo. 

Pagpasensyahan mo na rin sana ang aking amoy. Amoy matanda, amoy lupa. Huwag mo sana akong piliting maligo. Mahina na ang katawan ko. Madaling magkasakit kapag nalamigan, huwag mo sana akong pandirihan. 

Natatandaan mo noong bata ka pa? Pinagtyagaan kitang habulin sa ilalim ng kama kapag ayaw mong maligo. 

Pagpasensyahan mo sana kung madalas, ako'y masungit. Dala na marahil ito ng katandaan. Pagtanda mo, maiintindihan mo rin. 

Kapag may konti kang panahon, magkwentuhan naman tayo, kahit sandali lang. Inip na ako sa bahay, maghapong nag-iisa. Walang kausap. 

Alam kong busy ka sa trabaho, subalit nais kong malaman mo na sabik na sabik Na akong makakwentuhan ka, kahit alam kong hindi ka interesado sa mga kwento ko. 

Natatandaan mo anak, noong bata ka pa? Pinagtyagaan kong pakinggan at intindihin ang pautal-utal mong kwento tungkol sa iyong teddy bear.

At kapag dumating ang sandali na ako'y magkakasakit at maratay sa banig ng karamdaman, huwag mo sana akong pagsawaang alagaan.

Pagpasensyahan mo na sana kung ako man ay maihi o madumi sa higaan, Pagtyagaan mo sana akong alagaan sa mga huling sandali ng aking buhay. Tutal hindi na naman ako magtatagal.

Kapag dumating ang sandali ng aking pagpanaw, hawakan mo sana ang aking kamay at bigyan mo ako ng lakas ng loob na harapin ang kamatayan.

At huwag kang mag-alala, kapag kaharap ko na ang Diyos na lumikha, ibubulong ko sa kanya na pagpalain ka sana …. Dahil naging mapagmahal ka sa iyong ama't ina…

 
Written by Rev. Fr. Ariel F. Robles (CWL Spiritual Director, St. Augustine Parish of Baliuag, Bulacan) 

" Paki forward na lang… hindi para mang-SPAM , para malaman nating lahat ang halaga ng mga magulang natin